Tahsin abinin penceresinin önünde oturuyoruz. Çaldığı müzikler bazen hoşumuza gidiyor. Kendisi de arada şarkıya eşlik ediyor. Çok komik oluyor. Hepimiz gülüşüyoruz. Tahsin abinin babası o küçükken vefat etmiş. Birkaç kez sorduk. Anlatmadı. Biz de bir daha sesimizi çıkarmadık. Hatta babaannem duyunca bana kızmıştı. “Oğlum, insanların acılarını deşmeyin, bırakın korların üstünü kül kaplasın.” dedi. O zaman … Böyle Gitmek Var mıydı? okumayı sürdür